ΣΤΩΝ ΑΣΤΕΡΙΩΝ ΤΗΝ ΚΡΕΜΑΓΙΕΡΑ

Στον επιζήσαντα από τον αιώνιο μόχθο. Τρίτη κουκέτα από το βάθος.
Μόνο το στρώμα και ο αέρας από τον μουχλιασμένο ανεμιστήρα φροντίζει
την μόνιμη μνεία του προηγούμενου κατοικήσαντα. Οι φυλακές των αστεριών
είναι πάντα τόσο μονόχνωτες και κρύβουν ένα παλιό μυστικό στα σπλάχνα τους.
Μόνο όσοι έζησαν από κοντά τη λάμψη τους ξέρουν να διηγηθούν την πιο πικρή ιστορία. Πιο αληθινή από τα περίτρανα δειλινά των άσημων φεγγαριώνκαι πιο ζωώδη από το περιτύλιγμα κάποιας φαρμακωμένης τουρίστριας.


Η κρεμαγιέρα της εσχάτης

χτυπά στα σπλάχνα μου το δέος

Του μόχθου ο βιός

μιας αυταπάτης

μες στο περίτρανο το θέρος

σε πενιχρών ηθών

και λάθη

σε κοινωνούς

της κατωτάτης



Περάστε κόσμε, για ξαπλώστε!

με παρρησία κοσμιότατη


Μας τριγυρίζουνε κουνάβια

μα η αντιρρησία

ανυπόστατη.

ΚΟΜΠΡΕΣΕΡ

Είμαι ο γυμνός μάρτυρας στο προσκεφάλι σου, αυτή τη τελευταία νύχτα
της αλλόκοτης έμπνευσης. Κάτω από το φως της μπαλκονόπορτας το βλέμμα
σταυρώνει τα πρώτα έντομα που ξεπροβάλλουν στο κατώφλι της και χάνονται
στην ομίχλη των τσιγάρων . Ο ιδρώτας που στάζει στο μαξιλάρι παγώνει τη σήψη της σιωπής , κοιτάζω πάλι το ξέφωτο , δεν βρίσκεσαι εκεί να τυλίξεις το κορμί σου γύρω από τις κουρτίνες παρά μόνο η ονειρώδης φαντασία σε πλάθει , σε στύβει, σε αφομοιώνει στην όψη ενός πήλινου σταχτοδοχείου.

Ξυπνώ στο άκουσμα ενός κομπρεσέρ, στη σκόνη που γέμισε το μικρό μου δωμάτιο από τα ερείπια του διπλανού μπαλκονιού που θυμίζουν εργοτάξιο. Την άλλη φορά που θα γκρεμίσετε το σαλόνι σας ας με ειδοποιήσετε κύριε γείτονα. Καλό Καλοκαίρι

Ο ΑΛΛΟΣ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ

Έρπει η ζωή τα βήματά της σε ένα ταβάνι που βράζει από ευχές μέσα σε κιτρινωπό άσπρο σαν διάδρομος που διαστέλλεται και οδηγεί σε γλυκό λήθαργο και μετά
συστέλλεται και παγώνει από κενό , την στιγμή που σε ακούω να ξεφυσάς με
περίσσια μανία την ανία και τρεμοπαίζεις τα βλέφαρα. Περιμένεις να ακούσεις
την άλλη φωνή , που ποτέ δεν έρχεται παρά μόνο χειρονομίες γλυκανάλατες της στιγμής ίσα ίσα που φτάνουν να τονώσουν το πρωινό μας αντίο .

Και είμαι μακριά κάθε λεπτό
κάθε στιγμή που ανασαίνεις
σε κάθε βλέμμα σου
Να μ' αποφύγεις
σαν την οχιά μέσα στα βάτα
εκεί που κύλησες
και την φωνή μου όπως την θες
δε θα βρεις

Εκεί που άθελά σου μ' έψαξες
και πάλι
Όσο διαστέλλεται το χθες
στα βλέφαρά μου
δεν διασταυρώνονται οι μνήμες

και ειν' η σειρά μου
να τ' αποδώσω όλα
στο γνωστό το χάλι

στον άλλο δίπλα σου
που αγνόησες
το κάθε βράδυ.

Ειν΄η ερημιά μου
τρωκτικό
και κάθε χάδι
βρίσκουν τα χνώτα μου
απόμερα και πάλι.

13

Ζωή μικρής εμβέλειας

Ζωή χωρίς δαχτυλίδια και περιδέραια

Ζωή δίχως αισθήματα
και ένταση ανούσια

Ζωή σαν φυλακή
με δρομολόγια
σε τραμ, λεωφορεία, πεζοδρόμια
Και Κυριακές θυσία
κι ευχολόγια

Ζωή που τυραννιέται
με στην κίνηση
στο νέφος
στην μιζέρια

Ζωή πάνω σε παρκέ
απ' το μεσαίωνα

Ζωή σ' ανιαρά τραπεζοκαθίσματα

Ζωή που πέρασε
σε δέκα δευτερόλεπτα

Ζωή που ταίριαξε το μίσος με τα όνειρα

Ζωή με εφιάλτες
απ' τα δώδεκα

Ζωή περαστικών
που φεύγουν πρόωρα

Ζωή των ζωντανών σε μοιρολόγια

Ζωή στου δεκατρία την απέχθεια.

ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ

Με γνώρισε και ας πέρασε αρκετός καιρός από την τελευταία μας συνάντηση.

Ετούτος ο χειμώνας πέρασε γρήγορα και αν ακόμα πιστεύω πως η κάθε εποχή είναι ένας κύκλος από μόνη της αυτό δεν επαυξάνει την συνήθη αντίληψή μου για το χαμένο χρόνο, τα λάθη του χτες και την ματαιοδοξία της απόστασης.
Δεν ξέρω τι προκαλεί πλέον μεγαλύτερη φθορά
η χιλιομετρική ή η πνευματική απόσταση
Το ποθητό ή το ανεκτίμητο κεκτημένο
Η μετριοπάθεια ή η απάθεια
Ο έρωτας ή η έλλειψη ποθούμενου πάθους
Λόγια μεγάλα ή απλά λόγια
Η ζωή που περνά η ζωή που πίσω της χάνεται

Οι αμπελοφιλοσοφίες του χθες συναντούν το ανένταχτο παρόν και
ύστερα χάνονται στη καθημερινή ανάλωση της ίδιας προσδοκίας του αύριο

Και αυτό που μένει είναι οι λέξεις
Ονειροπόλος
Ναι γιατί η λέξη αυτή τρομάζει
Φρίκη το καθετί που δε σε εντάσσει στον κύκλο των βαρετών συναναστροφών σου
Φρίκη και η κάθε πραγματικότητα που ποθείς να λοξοδρομήσει.
Και έτσι λατρεύουμε την κάθε εποχή
το κάθε πρωινό ξημέρωμα
τη μυρωδιά του καλοκαιριού που έρχεται

Και δεν τόλμησα να αναφέρω το δεδομένο του χαθήκαμε
ή που χάθηκες
ή που χάθηκα
Οι τυπικές κουβέντες μιας τυχαίας συνάντησης που σκέφτεσαι στην ανάπαυλα της ημέρας
Και ποιος ο λόγος να αναφέρεις ότι παρέμεινες ο ίδιος
γιατί λατρεύεις ακόμα τα T-shirt με τις περίεργες στάμπες ;
γιατί πιστεύει ακόμη ότι ...ψήλωσες ;

Περήφανα τα περασμένα
κι δύστυχα όσα άλλαξαν
πιο τυχερά τα όνειρα
στη σκέψη , στο στερέωμα
καλοκαιριάζουν κ' οι ενοχές
κι οι έγνοιες
με ήλιο
με θάλασσα
ή με καφέ στη βεράντα
με θέα το ξημέρωμα.

ΣΕ ΕΝΑ ΤΕΤΑΡΤΟ

Πες πως δεν το θες

να με βρεις εναντίον σου πάλι

Χάδια μ' ενοχές

που ξεπλένουν την άδικη μοίρα

Κι ας με ξέχασες

Κι ας μ' αγνόησες

Κι ας άλλαξες

Πες μου, θες δε θες,

αν σηκώσεις την πέτρα

θα με βρεις να στέκω

από κάτω ;

Τώρα ότι κι αν λες

πως αλλάζω

μέρα τη μέρα

Κι ας με ξέχασες

Κι ας μ'αγνόησες

Κι ας προχώρησες

Δες το, όπως θες

Να παρατηρώ το κόσμο

από πάνω

ή μονάχα ευχές

πως θα έρθω μια μέρα

Για πάντα

Κι ας δεν ξέχασα

Κι ας δεν σ' αγνόησα

Κι ας μην άλλαξα

Κι ας δεν προχώρησα.

1982

Τι απίστευτος ο τίτλος του νέου δίσκου των Κόρε Ύδρο....

Όλη η αλήθεια για τη γενιά του '78

Ακούω ξανά και ξανά το "άτιτλο"

Χιλιάδες αναμνήσεις

Τι μελωδία

Τόσο σύντομη , μια σκουληκότρυπα στο χρόνο

Και η θέα της Κέρκυρας στην παραλία το ηλιοβασίλεμα,

εικόνες από το χθες μαγικές σαν παραμύθι

Μετά σπίτι

Κατεβάζω το κιτρινισμένο κουτί από αθλητικά παπούτσια

της περασμένης δεκαετίας

Φωτογραφίες

Ο εαυτός μου

εκείνοι και εκείνες

συμμαθητές

παρελάσεις

θεατρική παράσταση

κολυμβητήριο

γενέθλια

η μητέρα και ο πατέρας

Εποχές λησμονημένες

Μιαν άλλη ιστορία

Κλείνω τα 27

βλέπω πια πιο μακριά

Τα πάντα είναι εφήμερα

Και οι ανατροπές

διαβολικές

Με φτύσανε στο πρόσωπο ...

1982

Πρωτομαγιά στην επαρχία

Τον είδα τέτοιες μέρες να μισεί τον κόσμο όλονα κι επιδοκίμασα το σθένος του παρήγορα . . .

Γύρισε όλη την πόλη σήμερα. Με αντιφρονούντες των παθών κι βαρελόφρονες των ουδετέρων.
Κοινωνικά ο εφήμερα παράδοξος
Ατομικά, ο επιπόλαια ατάραχος.

Τι ειρωνεία σκέφτηκα.

Επιτάφιοι, αγιασμοί, μέγα Ανάσταση
κι η πρώτη του Μάη των λιγοστών η αγανάκτηση
χυμοί ανάμεικτοι
κι άνθρωποι πάρεργα
στων λυσσαλέων αποκρύφων τους τα εμπόδια
ξεμπροστιάζονται ανέμελα
με γέλια αυτοσαρκάζονται κι υπάρχουνε.
Καφές στην παραλία και σχόλια που ο καθένα μπορεί ν' αντέξει
στεφάνια και ποδήλατα στην πλατεία , εκδρομικές ανησυχίες και
περιέργεια ... ,για τη ζωή των άλλων, μέσα από
υψηλής ευκρίνειας πια τηλέκουτα.

Τέλος της μέρας κι έπαψα να τα σκέφτομαι
γιατί θα αρχίσω και 'γω να μισώ τον κόσμο όλονα
Παρατηρώ το τελευταίο ζεύγος κόκκινα αυγά στο τραπέζι
Χτυπώ μύτη με μύτη , πάτο με πάτο
και τα δύο έσπασαν
Μία ανάμνηση από το τελευταίο στεφάνι που έντυσα
κι έχουν περάσει χρόνια . . .