C A R O L I N A

Ίδια αποκοιμιέμαι
χρόνια τώρα
στη μικρή μου τη σοφίτα
και για ίδια πάλι
σαν μεθάω
παραλύω

Παλιά φιλαράκια, γειτονιές, σπίτια
έρημα σχολεία
η μορφή σου μέσα
περιμένω να
προσμένω

Δε μετρώ τις ώρες, τις σιωπές
τ' αυτοσχέδια αστεία
μόνη στο περβάζι σ' αγνταντέυω
, σ'αγνατεύω

Κάθε που βραδιάζει
και στο ίδιο μαξιλάρι
που πλαγιάζω
ίδιος εφιάλτης που ιδρώνω
μα λατρεύω

Μέχρι το φωτάκι
στο μπαλκόνι σου
ν' ανάψει περιμένω
στην οδό Ποτάμου σαν ξυπνάω
σε γυρεύω.

Όσο μακριά σου
η απόσταση που θέλω
να βαδίσω
γίνεται ένας θρύλος
μόνο για να σ' αντικρίσω.

Φθάνω πιο κοντά σου
στη σκιά σου
το χάμογελό σου
για ν' αγγίξω
μια φορά στις μύριες ώρες
άστατη ψυχή μου

Μέχρι το φωτάκι
στο μπαλκόνι σου
ν' ανάψει περιμένω
στην οδό Ποτάμου σαν ξυπνάω
πως σε θέλω

Α.G.


foto : Κώστας Πλιάτσικας

Ν Ε Μ Ε Σ Ι Σ

Ζήσαμε τόσα ανύποπτα

κι άλλα τόσα μένουν

να λογιστούν τα αλόγιστα

μιας ζωής σαν φεύγουν

Απ' της στιγμής συθέμελα

που η θύμησή τους μένει

όσα λίγα που πόνεσαν

και μνημονεύσαν λίγα

οι ποθητές για να 'ρθουνε

εξίσου πια φοβέρες

στο πιόμα μας φαντάζουνε

μονάχες τους πολέμιες.

Στον ξύπνιο μας φαντάσματα

στη χάση μας πιο ξένες

Μονάχα σαν μεθύσουμε

ένστικτα που κοιμούνται

τη σκέψη ν' αναστήσουνε

βίο και ποθημένα

ειδ' άλλως ν' απομείνουνε

γλυκά ονειρικά μας

πονοκεφάλων ξαγρυπνιές

νηφάλια λογικά μας.

28.03.09

ΣΤΙΣ ΣΙΩΠΗΛΕΣ ΚΟΥΡΤΙΝΕΣ ΣΟΥ ΝΑ ΣΤΕΚΩ

foto: Κώστας Πλιάτσικας


Τι πόθος, να ανοίξεις τις κουρτίνες

το βήμα σου, πως, τάχατες εξάπτεις

αντίπερα στον κήπο σου να στέκω

και 'συ όλο το σθένος μου να κάμπτεις.

Τα χρόνια που ξεφύγανε να ωρύω

στο βλέμμα μου το αντίκρυσμα να λάμπει

μικρού παιδιού σε γερασμένο πλοίο

εικόνων και στιγμών που ΄χεις ξεχάσει.

Να ξέρω πως θεωρείς αν είμαι 'κείνος

οι δέσμιες ντροπαλές μεγαλοσύνες

χαμόγελο θα ντύσουν το κατώφλι

και θα κρυφτούν μετά μεσα από τις κουρτίνες.

Α Ν Ε Μ Η

foto: Κώστας Πλιάτσικας


Νιώθω το γέλιο σου
πάνω στο χώμα
της γλάστρας που ο ήλιος
τα άνθη μαραίνει
Στο γκρίζο καπνό
των τσιγάρων που σβήνω
στον οίνο που οσμεί
το μικρό μου σαλόνι
Στους τοίχους
που κάδρα δεν έχουν, απλώνει
διχάζει το νου μου,
τα πρέπει,
το εγώ μου
Πλανιέται στον ύπνο μου
αλείφει το ποιον μου
νοθεί κάθε σκέψη
χλευάζει το βιος μου
Πτυχή αλλοπρόσαλλη
κι άγρια ανέμη
Του χρόνου ο κοχλίας
σε φέρνει,
σε παίρνει.
Με διώκει ένα πάθος
αλόγιστο λάθος
ν' ασθμαίνεις κοντά μου
απομονωμένη.

28.02.09

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΠΟΚΛΙΣΕΙΣ

foto: Κώστας Πλιάτσικας


Το μέλλον που ρέει

στις φλέβες σου σκέφτομαι

και πια δε ματώνω

για όσα αισθάνομαι

Ακόμα κι αν κάπου

στα σπλάχνα σου κρύβομαι

Θα είναι συντρίμμια

, σε ακτές, που ξεβράζονται.

Ο ξένος που τώρα

στις λέξεις σου γεύομαι

μου γνέφει ένα βλέμμα

που περιορίζεται

το μέλλον που ρέει

στις φλέβες σου σκέφτομαι

παγώνω το χρόνο

μα εξανεμίζεσαι.

ΜΝΗΜΗ

foto: Κώστας Πλιάτσικας



Θυμάμαι τη στιγμή που με πλησίασες.

Είναι η εικόνα που θα στοιχειώνει

νοσταλγικά και αιώνια τις μνήμες μου.

Δεν ήταν το προκλητικό σου φόρεμα

ούτε το κάθε αισθησιακό σου πλεονέκτημα

μα η ανερμήνευτη αντανάκλαση του κορμιού σου

πάνω στην καλογυαλισμένη μερσέντα του '67.

ΓΥΜΝΟΣ

Τ' αποκαΐδια της φωτιάς

σβήναν αργά πάνω στην άμμο

κι εγώ, στεκόμουνα γυμνός

γύρω απ' τις στάχτες, να λιμνιάζω.

Ολάκερή μου η μοναξιά

σου υποτάσσει ευγνωμοσύνη

κι απ' την συνήθεια την παλιά

χιλιάδες μίλια αποκλίνει.

Απ' της καρδιάς το άλλο μισό

η ξεχασμένη καλοσύνη

πυράκτωσε όλο το βιος

κι όλα τα αδύνατα απαλύνει.

Λόγχη στο ψέμα σου τρυπώ

που γλίστρησε σε κατηφόρες

Ξαναγεννιέμαι, μα σιωπώ.

Νιώθω νεκρός αυτές τις ώρες.

ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΙΙ

foto: Κώστας Πλιάτσικας


Στο πέλαγος ξανοίγοντας τη βάρκα μου

στην πρύμνη σε αναζητώ

και ανασαίνοντας

χωρίς ντροπή πια ούτε θυμό

κάτω από το ξέφωτο της σελήνης

φεύγω σαν ξένος.


ΚΡΗΤΗ ΙΟΥΝΙΟΣ 2005