ΠΕΡΙ ΣΘΕΝΟΥΣ Α'

Κατ'αρχήν,

δεν ποντάρω εν αγνοία κινδύνων

που στο στρώμα σου κείτονται

χιλιάδες υπάρξεις

Η βοή των τριγμών σου

δεν μου δίνουνε χάρη

Στιγμιαία διαβάλουν τα ψεύδη

μ' οργάσμούς κι εκλάμψεις

ΜΕΤΡΩ ΤΑ ΑΝΤΙΟ Σ'ΕΚΕΙΝΟ Τ'ΑΣΤΕΡΙ

Στα πιο όμορφα λόγια που δίνεις

τις πιο ρόδινές μου στιγμές

Δεν μιλάω πολύ γιατί ξέρεις

εξυπηρετώ τις μοναξιές.

Αντιδρά η αγωνία σου πάνω

σε φλεγόμενα σκεπάσματα

Δεν μετρώ ποτέ κι όμως μ'αρέσει

τα λόγια σου να'ναι ψιθυριστά.

Εσύ μαζί κι ο χρόνος που γέρνει

μα εγώ ποτέ δεν είμαι εκεί

Βραχίονας σε γύψινο αστέρι

Ποτέ δε θα μαστε αληθινοί

Και δε μιλώ ποτέ γιατί ξέρεις

Και κάποτε δε θα μαι εκεί

Στο τελευταίο αντίο το ξέρεις

Θα' σε φιλώ μέσα στη βροχή

και

εσύ μαζί κι ο χρόνος που γέρνει

μα εγώ ποτέ δεν είμαι εκεί

Βραχίονας σε γύψινο αστέρι

κάποια βραδιά θα σε νοσταλγεί.

ΛΕΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΗΞΕΡΕΣ

Αν σώζονται τα υπέρμαχα στα επίκαιρα των άλλων

με ρώτησες ξανά εχθές και σιώπησα

λες και δεν ήξερες ... τα σίγουρα, το πάθος

φέρνουν τα πάνω - κάτω.

Αν έλκει αυτό τα αδύνατα στην ίριδα του χάους

και τέμνει το σκοτάδι σου

και διώχνει την αλήθεια

λες και δεν ήξερες ... μάτια καρμπόν

θα ναι για πάντα ίδια

Αν κλείνει το παρόν με αν

και μένουνε ερμητικά κλειστά

όσα γλυκά μου γνέφεις

λες και δεν ήξερες ... το παν

μπροστά σου δεν το έχεις.

ΑΠΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ

Έλειψα καιρό. Εκεί στο πίσω τραπεζάκι στην Πανόρμου να κοιτώ τον δρόμο, την κίνηση, να χάνομαι αποσβολωμένος στις ρόδες των αυτοκινήτων που τρέχουν την μνήμη , που στροβιλίζουν το κενό και με στέλνουν να αντικρίζω το Ιόνιο.
Ξυπνάω πάλι σ' εκείνο το αποθηκάκι στην αυλή του σπιτιού σου, του δικού μου κάποτε και έχω ξεχάσει τη φωνή σου, αλλά όχι το γέλιο σου. Και γελάω ακόμα με τη κηδεία της γάτας σου, πόσο είχες πονέσει , σαν μικρό παιδάκι . . . και μετά έφυγα . . . δίχως αντίο .
Και δεν έδωσες σημάδια ανταπόκρισης , δέκα χρόνια μετά . Ήθελα μόνο να ακούσω τη φωνή σου ώστε να συντροφεύει τα ημιτελή όνειρά μου.
Τώρα μπορείς να με δεις . Όποια στιγμή εσύ το θες. Αυτή την μέθοδο επέλεξα , την κομπλεξική και απροσδιόριστη, την μπλαζέ και υποκριτική . Τεχνολογία και παράθυρα, ψηφιακές εικόνες . Έστω μόνο για να σου θυμίσω κι ας μη λάβω απάντηση. Το ξέρεις πως ποτέ δεν ξεπέρασα την αδιάκριτη παρουσία των γατιών σου ? Αισθάνομαι ακόμα το τρέμολο της παχυλής κοιλίας τους.
Και συ κυρά μου που με κοιτάς με μάτια απορημένα. Που να ξερες που ταξιδεύω τέτοια απογεύματα . . .

ΤΕΛΟΣ

Η τελευταία η στεναχώρια είναι τέλος
για ένα δάκρυ χωρίς νόημα, να προσδίδει
αμνηστία παρακμής, όταν φρενάρει
και να νιώθω να παγώνει από ευθύνη.

Σμήνος τύψεις, ενοχές κυνηγημένων
πλάνων, δέος οργίων να πλανιώνται
με οδύνη. Κάτι βλέπω μες στο πρόσωπο
ν' αλλάζει.
Τέλος είναι όταν χάνομαι σ' εκείνη.

ΔΡΟΜΟΣ

Κυλάω στη μέση αυτού του δρόμου
του ολισθηρού
της στροφής
της καρμανιόλας
κι αν όλα φαντάζουν όμορφα
από το παράθυρο
από το ράδιο
από την ένταση
είναι γιατί οι κακές και οι καλές νύχτες
με συνοδεύουν σε δικά σου
σταυροδρόμια.

ΘΥΜΙΣΕ ΜΟΥ

αυτό το Φθινόπωρο τη μουσική που πεθύμησα να ακούσω,

κι ας στάζει μελαγχολικές σκέψεις από παλιά Φθινοπωρινά πρωτοβρόχια ,

σε άλλες εποχές και άλλους τόπους . Και μοιάζουν οι νέες εξελίξεις τόσο αδιάφορα κενές που μόνο η οσμή από τα νερά που ξεχειλίζουν στον υπόνομο να μου θυμίζουν

εκέινο το πρωινό που λάσπωσα τα παπούτσια μου μέσα τους , αμήχανα κι απροσάρμοστα στο καιρό που διώχνει σιγά σιγα καλοκαιρινές αναμνήσεις , κι εσύ εκνευριστικά με περιγέλασες ,

σαν πάλι εκέινη τη φορά που . . .


Καλό Χειμώνα!!!

Μ Ο Ρ Α

Γεννιέμαι και φέυγω
με λέξεις πλασμένες
σε ύπνο βαθύ ,
σε απόκρυφο χώμα
στα σπάχνα να δέρνουν,
να καίνε το σώμα
με εικόνες και μνήμες
που φέρνουν εσένα
Για όσο με πνίγει
η άυλη εικόνα
που στήνει τα σκιάχτρα
στα λήθαργα μάτια
που έχει για ταίρι
δικό σου κανόνα
δικών σου ονείρων
τα ηθελημένα
ξανά θα ξυπνώ
στον θολό πυθμένα
στην βράση που σπέρνει
μια ολέθρια μόρα.

4.08.09